Vidyaarambham വിദ്യാരംഭം

വിദ്യാരംഭം (1990): ഒരു അവലോകനം

1990-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഒരു മലയാളം ചലച്ചിത്രമാണ് ‘വിദ്യാരംഭം’. ജയരാജ് സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ ചിത്രം നിർമ്മിച്ചത് ജി. പി. വിജയകുമാർ ആണ്. സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും വൈകാരികമായ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളും കോർത്തിണക്കിയ തിരക്കഥയാണ് ഈ ചിത്രത്തിന്റേത്. ശ്രീനിവാസൻ, ഗൗതമി, നെടുമുടി വേണു, കെ.പി.എ.സി. ലളിത, മുരളി എന്നിവരാണ് പ്രധാന വേഷങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ബോംബെ രവിയാണ് ഈ ചിത്രത്തിലെ ഗാനങ്ങൾക്ക് സംഗീതം നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ഒരു ഗ്രാമീണ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കഥ പറയുന്ന ചിത്രം, ഒരു വിദ്യാലയം തുടങ്ങാനുള്ള പരിശ്രമവും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സാമൂഹിക, നിയമ, ധാർമ്മിക പ്രശ്നങ്ങളുമാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. 80-കളുടെ അവസാനത്തിലും 90-കളുടെ തുടക്കത്തിലുമുള്ള മലയാള സിനിമയുടെ തനിമ ഈ ചിത്രത്തിലുടനീളം കാണാം.

കഥാതന്തു

മാധവൻ എഴുത്തച്ഛൻ (നെടുമുടി വേണു) എന്ന സമർപ്പിതനായ ഗ്രാമീണ അധ്യാപകനാണ് ഈ കഥയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു. നാട്ടിലെ കുട്ടികൾക്ക് പഠിക്കാനായി ദൂരസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് നടന്നുപോകേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ മാറ്റാൻ അദ്ദേഹം ഒരു പുതിയ സ്കൂൾ തുടങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീണ്ട പരിശ്രമങ്ങൾക്കും സർക്കാർ ഓഫീസുകളിലേക്കുള്ള ഓട്ടങ്ങൾക്കും ശേഷം അദ്ദേഹം അനുമതി നേടുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ അദ്ദേഹം പഴയ കെട്ടിടം വൃത്തിയാക്കുകയും അറ്റകുറ്റപ്പണി നടത്തി സ്കൂൾ തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ സ്കൂളിന്റെ വിജയം ആഘോഷിക്കുന്നതിനിടയിൽ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ഹൃദയാഘാതം മൂലം മരണപ്പെടുന്നു. ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയെയും (കെ.പി.എ.സി. ലളിത) മകൾ ഭാനുമതിയെയും (ഗൗതമി) നിസ്സഹായാവസ്ഥയിലാക്കുന്നു. പിരിഞ്ഞുപോയ മകൻ പ്രഭാകരൻ (മുരളി) സ്വത്തവകാശം ചോദിച്ച് കോടതിയിൽ എത്തുന്നതോടെ സ്കൂളിന്റെ പ്രവർത്തനം പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു.

പി. കെ. സുധാകരൻ (ശ്രീനിവാസൻ) എന്നയാൾ എത്തുന്നതോടെ കഥ പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്കൂളിൽ അധ്യാപകനാകാൻ വേണ്ടി മുൻകൂറായി പണം നൽകിയിരുന്ന ആളാണ് അദ്ദേഹം. സ്കൂൾ പൂട്ടിയെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന സുധാകരൻ പണം തിരികെ ലഭിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ ജോലി ഉറപ്പാക്കാനോ വേണ്ടി ഈ കുടുംബത്തർക്കത്തിൽ ഇടപെടുന്നു. തുടക്കത്തിൽ സ്വാർത്ഥനായിരുന്ന സുധാകരൻ, ഭാനുമതിയെയും അമ്മയെയും അടുത്തു പരിചയപ്പെടുന്നതോടെ അവരുടെയും എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്വപ്നത്തിന്റെയും പക്ഷത്തേക്ക് മാറുന്നു. ഈ പരിവർത്തനം സിനിമയുടെ വൈകാരികമായ ആധാരശിലയാണ്.

സംഘർഷങ്ങളും സത്യങ്ങളും

ഭാനുമതിയുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ വിവാഹം നിയമപരമല്ലെന്നും, ഭാനുമതി എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്വന്തം മകളല്ലെന്നും ഉള്ള സത്യം സുധാകരൻ അറിയുന്നു. സമ്മർദ്ദത്താൽ അദ്ദേഹം ഈ കാര്യം പ്രഭാകരനോട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു, ഇത് കോടതിയിൽ അവർക്കെതിരാകുന്നു. കുറ്റബോധത്താൽ അദ്ദേഹം ഭാനുമതിയോട് സത്യം തുറന്നു പറയുന്നു. അമ്മ താൻ അനുഭവിച്ച ദുരന്തപൂർണ്ണമായ പഴയകാലം (ഒളിച്ചോട്ടം, ഭർത്താവിന്റെ മരണം, എഴുത്തച്ഛന്റെ സഹായം) മകൾക്ക് വിവരിച്ചു കൊടുക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

കടുത്ത വിഷയങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത് പ്രതീക്ഷാനിർഭരമായാണ്. സർക്കാർ സ്കൂൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും എഴുത്തച്ഛന്റെ സ്വപ്നം ഒരു പൊതുസ്ഥാപനമായി സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സുധാകരന് അവിടെ അധ്യാപക ജോലി ലഭിക്കുന്നു. മടങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന ഭാനുമതിയെയും അമ്മയെയും സ്കൂളിൽ തന്നെ തുടരാൻ സുധാകരൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അഴിമതിക്കും സാമൂഹിക മുൻവിധികൾക്കുമെതിരെയുള്ള പോരാട്ടമായും, ഒപ്പം നന്മയുടെ വിജയാഘോഷമായും ‘വിദ്യാരംഭം’ മാറുന്നു. ജയരാജിന്റെ തുടക്കകാല സിനിമകളിലെ നർമ്മവും ഗൗരവവും ഈ ചിത്രത്തിലുടനീളം കാണാം.

“Vidhyarambham” is a 1990 Malayalam drama film directed by Jayaraj and produced by G. P. Vijayakumar, with a script that blends social realism and emotional family drama. The film features Sreenivasan, Gouthami, Nedumudi Venu, KPAC Lalitha and Murali in key roles, with music composed by Bombay Ravi. Set in a rural village, it revolves around the dream of starting a school and the social, legal and moral conflicts that arise around that vision. The village setting, ensemble of quirky yet grounded characters, and understated humour give the film a very “late‑80s/early‑90s” Malayalam cinema texture.

At the heart of the story is Madhavan Ezhuthachan (Nedumudi Venu), a dedicated village schoolteacher who tirelessly fights the bureaucracy to get approval for a new school so local children do not have to walk miles to study. After repeated rejections and endless trips to government offices, he finally secures permission and, with the help of friends like Koppath Bhargavan Nambiar and others, cleans and renovates the half‑abandoned school building. Just as they celebrate this hard‑won victory, Ezhuthachan dies suddenly of a stroke, leaving his wife (KPAC Lalitha) and daughter Bhanumathi (Gouthami) vulnerable and the school’s future uncertain. His estranged son Prabhakaran (Murali) then steps in with a court case demanding partition, which effectively freezes the school’s operations.​

The narrative takes a new turn with the arrival of P. K. Sudhakaran (Sreenivasan), who had paid a substantial bribe/advance to secure a teaching post in Ezhuthachan’s planned school and now discovers that the institution has been shut down before it even began. Desperate to recover his money or at least his job, he becomes entangled in the family’s disputes and the legal battle over the school, crossing paths with Prabhakaran’s greed and the village’s power dynamics. Sudhakaran initially appears self‑interested and even opportunistic, but as he grows closer to Bhanumathi and her mother, his stance shifts towards fighting for their rightful claim to the school and for Ezhuthachan’s educational dream. This transformation is central to the film’s emotional arc.​

A key dramatic layer comes from questions of legitimacy, inheritance and social stigma around relationships that are “outside” conventional marriage. Sudhakaran’s lawyer friend reveals that Bhanumathi’s mother was never legally married to Ezhuthachan and that Bhanumathi is the daughter of her earlier lover, information that could undermine their case in court if exposed. Under pressure, Sudhakaran secretly agrees to a compromise with Prabhakaran, but in a drunken moment he blurts out this truth, enabling Prabhakaran’s side to weaponise it in court and win the case. Overwhelmed by guilt, Sudhakaran confesses his mistake to Bhanumathi, while her mother narrates her tragic backstory of eloping, losing her husband to family violence, and being sheltered by Ezhuthachan.​

Despite the heavy themes, the film closes on a hopeful, almost idealistic note. The government decides to take over the school, ensuring that Ezhuthachan’s dream is realised as a public institution, and Sudhakaran is assured of a teaching position there. As Bhanumathi and her mother prepare to leave the village in despair, Sudhakaran convinces them to stay and be part of the school’s future, with loyal aide Venkitesan joining as a peon. “Vidhyarambham” thus becomes not just a story about one man’s fight for a school, but a commentary on corruption, social prejudice and redemption, wrapped in the warmth and quiet humour characteristic of early Jayaraj and this era of Malayalam cinema.